ห้องเรียนของผม

ผมเป็นนักเรียนใหม่ ที่โรงเรียนแสงทอง  ครูประจำชั้นของผมก็เป็นครูใหม่เช่นกัน  ผมมีความสุขที่ได้อยู่ในห้องเรียน  ได้แนะนำตนเองแก่เพื่อน  ในตอนแรกผมรู้สึกว่าการเรียนที่นี่ง่ายมาก  ผมเพียงตั้งใจเรียนและส่งงานให้ครบ  ก็ทำให้ผมได้อันดับต้นๆ ของชั้น (ประมาณที่ 2-3 ครับ จำไม่ได้)

ผมคิดว่าเพราะที่นี่มีแต่นักเรียนชาย จึงทำให้ที่นี่สามารถปกครองนักเรียนได้ง่ายกว่า  ผมสุขใจในการเรียนในห้องเรียน  ได้เล่นกับเพื่อนในยามพัก  รักที่จะเข้าห้องสมุดโรงเรียน  แต่แน่นอนว่าที่นี่ก็มีทั้งสิ่งดีและไม่ดี เหมือนที่อื่นทั่วไป  เพื่อน รุ่นพี่ บางคนก็ดี และ ไม่ดี มีพอๆกัน  แต่สิ่งที่ผมสามารถทำได้ในเวลานั้นก็คือ  ผมสามารถเลือกได้ว่าผมจะคบกับใคร จะเป็นแบบไหน  แต่ไม่สามารถเลือกได้ว่าอะไรจะผ่านมาในชีวิตบ้าง  แต่เราต้องเจอกับอนาคตแน่นอน  ขึ้นอยู่กับเราว่าจะเลือกนำสิ่งใดเข้ามาใช้ในชีวิต  เลือกสิ่งดี และปล่อยสิ่งไม่ดีผ่านไป  อย่างไรก็ตามเราสามารถเลือกได้ ขึ้นอยู่กับเรา

วันแรกในแสงทอง

เนื่องด้วยผมเป็นนักเรียนประจำ  ผมจึงต้องเข้าโรงเรียนก่อนที่โรงเรียนจะเปิด 1  วัน  วันนั้นผมยังไม่มีเพื่อนที่ผมรู้จักเลยครับ  ผมรู้สึกเศร้า  เสียใจที่ต้องจากบ้านมาอยู่ที่โรงเรียนนี่ถึงแม้โรงเรียนจะมี กีฬาให้เล่น มีรุ่นพี่  แต่ตอนนั้นผมไม่รู้จักใคร และยังไม่ค่อยชอบอาหารที่นี่อีก  ช่างเป็นคืนที่แสนเศร้า  เมื่อคืนอันยาวนาน นั้นผ่านไป  เช้าวันแรกของโรงเรียนก็เริ่มขึ้น  โรงเรียนเริ่มจากการจัดแถว  ซึ่งตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าผมอยู่ห้องใด  แต่ปัญหาเหล่านั้นก็ผ่านไปได้  ผมรู้จักคนที่นั่งหลังผม  เขาก็เป็นนักเรียนประจำเช่นเดียวกัน  แต่ผมยังไม่รู้จนเมื่อเวลาผ่านไป 1  อาทิตย์  แต่เมื่อ เรารู้จักกันดี ผมมีเพื่อนมากขึ้น  และเวลาการปรับตัวนี้คงจบลงแล้ว  เวลานี้เป็นเวลาที่เศร้ามาก สำหรับผม  แต่อย่างไร  ผมก็ต้องพบอนาคตอีกมากที่ผมไม่รู้

ป.ล.  ปัจจุบันผมกำลังจะจบ  ม.6  จากโรงเรียนแสงทองวิทยา

ปฐมนิเทศที่โรงเรียนแสงทองวิทยา

            หลังจากที่ผมสมัคร และสอบผ่านเข้าไปได้นั้น วันปฐมนิเทศก็มาถึง  ผมไปปฐมนิเทศพร้อมกับท่านแม่ของกระผม  ในการปฐมนิเทศโรงเรียนได้แนะนำให้นักเรียนอย่างเรา  รู้จักกับคุณครูในช่วงชั้นของเรา  แต่เวลาที่สำคัญนั้นก็คือ  ช่วงที่ผู้ใหญ่มาให้ข้อคิด โอวาท แก่พวกเรา  พ่อที่มาให้โอวาทเป็นใครผมก็จำไม่ได้ แต่สิ่งที่ผมจำได้คือ เนื้อหาโอวาทในครั้งนั้น ท่านให้บุคคล ตัวอย่างแก่เราคือ นักบุญดอมินิก  ซาวีโอ ผู้ที่เป็นตัวอย่างของคนดี  เขาเสียชีวิตตอนเป็นวัยรุ่น  และหลังจากนั้นได้รับการแต่งตั้งเป็นนักบุญ  ท่านแม่ของผม และผม ตั้งใจว่าผมจะเป็นคนดี ตามแบบอย่างของนักบุญดอมินิก  ซาวีโอ  ทั้งๆ ที่ผมยังไม่รู้ว่า เขาคนนั้น มีคติอย่างไร

ปล. ผู้ใหญ่หมายถึงนักบวช เช่น  บาทหลวง  บราเดอร์ เป็นต้น เป็นผู้ที่ดูแลกิจการของโรงเรียน
นักบุญคอมินิก  ซาวีโอเป็นนักบุญวัยรุ่น  ซึ่งอายุ  14  ปี  มีคติประจำใจว่า  "ยอมตายดี กว่าทำบาป"